Ραντεβού στον αέρα (Up in the air)

Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν

Ηθοποιοί: Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζέισον Μπέιτμαν, Βέρα Φαρμίγκα

Αξιολόγηση: Αριστούργημα

Ο Ράιαν Μπίγκαμ είναι σύμβουλος «επαγγελματικής μετάβασης» σε μια μεγάλη εταιρεία, όπερ σημαίνει ότι «πετάει» τακτικά σε όλες τις ΗΠΑ για λογαριασμό των αφεντικών του, απολύοντας υπαλλήλους και χρυσώνοντας το χάπι με ένα πακέτο αποζημίωσης. Στόχος του, στην άδεια συναισθηματική ζωή του, εξαιτίας των συνεχών επαγγελματικών του ταξιδιών, να συγκεντρώσει έναν μεγάλο αριθμό πτήσεων - ένα έπαθλο χωρίς μεγάλη σημασία παρά μόνο για τον ίδιο. Σύντροφός του στα ταξίδια θα είναι πλέον μια νεότερη συνάδελφός του, ενώ το κρεβάτι του γεμίζει περιστασιακά μια 34χρονη γυναίκα, για την οποία, όμως, υπάρχουν πολλά που δεν ξέρει πέρα από την επιδερμική σεξουαλική τους σχέση. Τι θα γίνει, όμως, όταν τα πράγματα μέσα του αρχίζουν να αλλάζουν και να επιθυμεί για πρώτη φορά στην ζωή του μια προσωπική σταθερότητα;



Η απάντηση είναι… όχι και πολλά. Το «Ραντεβού στον αέρα», βλέπετε, δεν είναι μια συνηθισμένη ρομαντική κομεντί. Κάθε άλλο. Πίσω από το γεμάτο αυτοπεποίθηση προσωπείο του Κλούνεϊ (που θυμίζει πολύ έναν μοντέρνο Κάρι Γκραντ) κρύβεται μια αυξανόμενη μοναξιά - μια ψυχική ερήμωση, την οποία συγκαλύπτει προσεκτικά πίσω από την επαγγελματική αυτοπεποίθησή του.
Ο Ράιτμαν ακολουθεί εν μέρει την παράδοση του ειδικευμένου στις κωμωδίες πατέρα του, Ιβαν Ράιτμαν, («Τζούνιορ», «Δίδυμοι»), με τη μεγάλη διαφορά ότι πίσω από το ευχάριστο κλίμα των ταινιών του («Ευχαριστούμε που καπνίζετε», «Juno») αναδύεται μια βαθύτερη κοινωνική προβληματική που… δαγκώνει με τις θεματικές αναφορές και τις (πολύ αληθινές) κοινωνικές προεκτάσεις της. Ετσι και στο «Ραντεβού στον αέρα», σιγά - σιγά η ταινία του εξελίσσεται, κάτω από τη φαινομενικά άκακη επιφάνειά της, σε ένα πορτρέτο της μοναξιάς και αλλοτρίωσης του ήρωά της, που απορροφάται από τη δουλειά του αντί να έχει μια φυσιολογική ζωή. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και των μαζικών απολύσεων, το αρχικό χαμόγελο που φέρνει η πλοκή παγώνει στα χείλη, πόσο μάλλον όταν συνειδητοποιούμε ότι μας αφορά όλους. Χαρακτηριστικό της ρεαλιστικής διάθεσής της πίσω από την ευθυμία είναι η χρησιμοποίηση αληθινών απολυμένων ανθρώπων, οι εξομολογήσεις των οποίων μας χαράζουν βαθιά και δίνουν στο φιλμ κάτι από τη διάσταση ενός ντοκιμαντέρ. Το έργο κέρδισε (δικαίως) τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου διασκευασμένου σεναρίου, και διόλου δεν θα απορήσουμε αν επαναλάβει τον άθλο της στα Οσκαρ… γιατί στο κάτω κάτω είναι μια από τις πιο διακριτικές, αλλά και καλύτερες ταινίες της χρονιάς!